Parki Narodowe w Hiszpanii
Hiszpania to kraj gdzie ochrona przyrody ma długie tradycje, o czym może świadczyć to iż prawo o parkach narodowych zostało uchwalone już w 1916 roku, a pierwsze parki narodowe zaczęły powstawać już w dwa lata później. Były to Covadonga i Ordesa, odpowiednio w Górach Kantabryjskich i Pirenejach. Opierając się na roku 1997, na terenie Hiszpanii występowało 215 terenów pod ochroną, których powierzchnia obejmuje 8 procent terenu państwa. Największym parkiem w Hiszpanii jest Park Narodowy Coto Dofiana (507 km2) na terenie którego znajduje się jedno z największych mokradeł na terenie Europy.Park Narodowy Garajonay zajmuje powierzchnię 3986 ha, co stanowi ponad 10 proc. powierzchni wyspy La Gomera. Został założony 25 marca 1981 roku, a już w 1986 wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO.
Park zajmuje centrum i północną część wyspy i znajduje się na terytorium wszystkich gmin, na jakie podzielona jest La Gomera. Jego nazwa wzięła się od wzgórza Garajonay (1487 m. n.p.m.), najwyższego punktu wyspy. Najniżej położonym obszarem parku jest osada Cedro, na wysokości 650 m. Park słynie z największego na świecie lasu wawrzynowego – formacji leśnej, która w trzeciorzędzie pokrywała niemal całą Europę. Las przetrwał dzięki wyjątkowym warunkom klimatycznym panującym na Wyspach Kanaryjskich: niewielkiej amplitudzie rocznej temperatur, obfitym opadom i stałej wilgotności utrzymywanej przez gęste mgły.
Lasy wawrzynowe, wraz z lasami wrzoścowi - woskownicowymi zajmują ok. 90 proc. powierzchni parku. Pozostałe 10 proc. to skupiające się na południu lasy sosny kanaryjskiej i gatunków egzotycznych.
Park ten jest również obszarem o bogatej faunie. Żyje tu ponad 1000 gatunków bezkręgowców, z czego 150 gatunków to endemity. Badacze naliczyli 38 gatunków kręgowców, głównie gadów i ptaków, spośród których warto wymienić gołębia laurowego i gołębia kanaryjskiego, gatunki endemiczne. Spotyka się także krogulca, mysikrólika kanaryjskiego, ziębę czy słonkę, a spośród gadów i płazów jaszczurkę gomerską, scynkę gomerską i rzekotkę śródziemnomorską. Na terenie parku nie ma osiedli ludzkich, choć istnieją takie na jego granicach. Las przecinają liczne szlaki turystyczne. Na obszarze parku jest rejon wypoczynkowy, zwany Laguna Grande, zaś na terenie gminy Agulo usytuowano centrum turystyczne.
Park Natura del Entomo de Donana
Parc Natural del Entorno de Donana -dawniej były to królewskie tereny łowieckie - dziś to najlepiej znany przyrodniczy rejon Hiszpanii. Są tu wędrujące wydmy, lasy piniowe i nadmorskie bagna zwane marismas. Żeby zobaczyć malownicze bagna Donany, trzeba tam pojechać wiosną. W czasie pobytu w pierwszych dniach lipca po bagnach nie zostaje już ani śladu i zamiast brodzących czapli i siewek oglądac mozna żwirowce łąkowe.
Park Nacional Coto la Donana
W Parku Nacional Coto la Donana wystepują dęby korkowe. Nad rozległą równiną kołują sępy, gadożery, orzełki włochate, kanie. W delcie Gwadalkiwiru zawsze spotkać można kanie, mimo że co roku wiele gniazd ulega zniszczeniu. Łatwość zdobycia pokarmu, jakim są ryby słodkowodne ginące w słonej wodzie w czasie cofki, warunkuje pozostanie ptaków na tym obszarze.
ParQUE Nacional De Ordesa Y Monte Perdido
Ordesa jest parkiem granicznym i wraz ze swoim francuskim sąsiadem tworzy największy chroniony obszar w Europie. To tu zaczynają się prawdziwe góry. Sięgają do 3 tys. metrów. Monte Perdido - 3335 m n.p.m. Są tu wodospady, urwiska, wąwozy i lodowce. Wysoko na tle skał można obserwować czarne sylwetki wieszczków.
